เพลี้ยไฟ (thrips) เป็นแมลงบินได้ตัวเล็กๆ ที่ขูดผิวใบแล้วดูดสิ่งที่อยู่ในเซลล์ออกไป เมื่อปลูกกัญชาในร่ม เพลี้ยไฟกับไรแดงคือศัตรูพืชปากดูดที่พบบ่อยที่สุด ตอนนี้จะอธิบายวิธีสังเกตเพลี้ยไฟ และที่ซ่อนตัวของมันระหว่างเปลี่ยนเป็นตัวเต็มวัย จากนั้นจะบอกว่าตัวห้ำชนิดไหนจัดการเพลี้ยไฟระยะไหนได้ สุดท้ายจะรวมทุกวิธีเป็นโปรแกรมเดียวที่รับมือศัตรูพืชทั้งสองชนิดได้ในห้องปลูกที่ร้อนแบบเมืองไทย
ทบทวนเรื่องไรแดงจากตอนที่ 1 สั้นๆ ก่อน ตัวห้ำเฉพาะทาง Phytoseiulus persimilis จะหยุดทำงานเมื่ออุณหภูมิสูงกว่า 30 °C ส่วนตัวห้ำที่กินเหยื่อได้หลายชนิดอย่าง Neoseiulus californicus (ทำงานได้ถึง 32 °C) และ Amblyseius andersoni อยู่รอดได้แม้ไม่มีเหยื่อ และเหมาะกับห้องที่อากาศอุ่นมากกว่า [5] ขีดจำกัดเหล่านี้จะใช้อีกครั้งในโปรแกรมรวมด้านล่าง
บทความนี้คือตอนที่ 2 อ่านตอนที่ 1 ได้ที่: https://asiannabis.com/t/1236
การสังเกตเพลี้ยไฟ
เพลี้ยไฟตัวเล็กมาก (1–2 มม.) และลำตัวเรียวยาว ชนิดที่พบบ่อยที่สุดในกัญชาคือเพลี้ยไฟดอกไม้ตะวันตก (western flower thrips, Frankliniella occidentalis) ซึ่งเป็นศัตรูพืชในโรงเรือนทั่วโลก
| สิ่งที่เห็น | ความหมาย |
|---|---|
| รอยขีดหรือรอยด่างสีเงินหรือสีบรอนซ์บนใบ | เซลล์ที่ถูกดูดจนว่างจะมีอากาศเข้าไปแทนที่และสะท้อนแสง |
| จุดสีดำเล็กๆ บนใบ | มูลของเพลี้ยไฟ |
| แมลงตัวเล็กลำตัวยาวบนใบและในช่อดอก | ตัวเต็มวัย ยาว 1–1.5 มม. สีเหลืองซีดถึงน้ำตาล เคลื่อนที่เร็ว |
| ยอดอ่อนหงิกงอหรือผิดรูป | เนื้อเยื่ออ่อนถูกดูดกินอย่างหนัก |
| รอยแผลสีเข้มบนช่อดอก | ถูกดูดกินในระยะออกดอก ทำให้คุณภาพและเกรดลดลง |
ไรแดงส่วนใหญ่เดินจากต้นหนึ่งไปอีกต้น แต่เพลี้ยไฟบินและกระโดดได้ จึงกระจายไปทั่วห้องได้ในไม่กี่วัน ดังนั้นถ้าเจอเพลี้ยไฟแม้เพียงตัวเดียว ให้ตรวจทุกต้น ไม่ใช่แค่ต้นที่เจอ
วงจรชีวิต และดักแด้อยู่ที่ไหนจริงๆ
| ระยะ | อยู่ที่ไหน |
|---|---|
| ไข่ | ถูกวางฝังไว้ภายในเนื้อเยื่อใบ |
| ตัวอ่อนวัยที่ 1 และวัยที่ 2 | ดูดกินอยู่บนผิวใบ |
| ระยะก่อนเข้าดักแด้และระยะดักแด้ | ไม่กินอาหาร ตำแหน่งที่อยู่อธิบายไว้ด้านล่าง |
| ตัวเต็มวัย | ดูดกินและขยายพันธุ์บนใบและดอก |
ช่วงชีวิตของตัวอ่อนระหว่างการลอกคราบสองครั้งเรียกว่า “วัย” (instar) ดังนั้น “ตัวอ่อนวัยที่ 1” (first instar larva) ก็คือตัวอ่อนที่อายุน้อยที่สุด ในระยะก่อนเข้าดักแด้ (prepupa) และระยะดักแด้ (pupa) แมลงจะหยุดกินและเปลี่ยนร่างเป็นตัวเต็มวัยที่มีปีก
คำแนะนำทั่วไปมักบอกว่าระยะก่อนเข้าดักแด้และระยะดักแด้อยู่ในวัสดุปลูก ถ้าจัดการดินก็จะตัดวงจรได้ ข้อนี้ถูกแค่ครึ่งเดียว และส่วนที่ผิดทำให้เสียเงินโดยไม่ได้ผล
หน่วยงานส่งเสริมการเกษตรของมหาวิทยาลัยในสหรัฐฯ 2 แห่งให้ข้อมูลที่ครบกว่า หน่วยงานลักษณะนี้คือโครงการของรัฐที่ให้คำแนะนำแก่เกษตรกร แห่งแรกคือ University of California Statewide Integrated Pest Management Program (UC IPM) ซึ่งระบุว่าระยะก่อนเข้าดักแด้และระยะดักแด้พบในวัสดุปลูกหรือดินใต้ต้นที่มีเพลี้ยไฟระบาด [2] คู่มือของหน่วยงานส่งเสริมการเกษตร Kansas State University ระบุชัดกว่านั้น คือเพลี้ยไฟดอกไม้ตะวันตก “เข้าดักแด้ในเศษใบไม้ บนต้นพืช และในดอกที่บานของพืชบางชนิด” แม้ทั้งสองระยะนี้จะพบบ่อยในวัสดุปลูกหรือในดินใต้โต๊ะปลูกก็ตาม [1][2]
ผลที่ตามมาจึงชัดเจน ชีวภัณฑ์ที่ใส่ลงดินเข้าไม่ถึงดักแด้ที่อยู่บนต้น คู่มือของ Kansas State เตือนว่าวิธีที่มุ่งจัดการระยะที่อยู่ในดิน “อาจควบคุมหรือกดจำนวนระยะที่อาศัยในดิน (ดักแด้) ได้ไม่มากพอ (วัดจากเปอร์เซ็นต์การตาย) ที่จะส่งผลต่อประชากรเพลี้ยไฟดอกไม้ตะวันตกอย่างมีนัยสำคัญ” [1] จึงควรมองการจัดการดินเป็นเพียงด่านหนึ่งในหลายด่าน ไม่ใช่ขั้นตอนเดียวที่ทำให้ปัญหาจบ
สิ่งที่ควรทำ: เก็บใบที่ร่วงออกจากพื้นและจากกระถางอยู่เสมอ เพื่อกำจัดดักแด้ที่การจัดการดินเข้าไม่ถึง
เพลี้ยไฟกับไวรัส: ในกัญชามีหลักฐานอะไรบ้างแล้ว
ในพืชหลายชนิด เพลี้ยไฟเป็นพาหะของทอสโปไวรัส (tospovirus) ไวรัสกลุ่มนี้รวมถึงไวรัสโรคเหี่ยวลายจุดมะเขือเทศ (tomato spotted wilt virus, TSWV) บทความเรื่องกัญชามักพูดต่อๆ กันว่านี่เป็นภัยที่ยืนยันแล้ว แต่ในกัญชา ผลการสำรวจจนถึงตอนนี้ยังไม่สนับสนุนข้อกล่าวอ้างนี้
มีการสำรวจไวรัสและไวรอยด์ในกัญชงอย่างกว้างขวางที่รัฐโคโลราโด (สหรัฐอเมริกา) และตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2564 ไวรอยด์คือเชื้อก่อโรคที่มีขนาดเล็กกว่าไวรัส การสำรวจนี้พบไวรัส 7 ชนิดและไวรอยด์ 1 ชนิด แต่ไม่พบ TSWV หรือทอสโปไวรัสชนิดใดเลย [4]
เชื้อที่พบมากกลับเป็นไวรัสยอดหงิกของบีท (beet curly top virus, BCTV) ซึ่งพบใน 81% ของตัวอย่างที่แสดงอาการ (109 จาก 134 ตัวอย่าง) นอกจากนี้ยังพบไวรอยด์แฝงฮอป (hop latent viroid) และเชื้ออื่นอีกหลายชนิด [4] BCTV แพร่โดยเพลี้ยจักจั่นบีท (beet leafhopper) ไม่ได้แพร่โดยเพลี้ยไฟ
ดังนั้นเหตุผลที่ต้องควบคุมเพลี้ยไฟคือการดูดกินของมันทำให้ดอกเป็นแผล คุณภาพและเกรดจึงลดลง ไม่ใช่เพราะความเสี่ยงเรื่องไวรัสในกัญชา ซึ่งยังไม่มีใครพิสูจน์ได้ ถ้าผู้ขายหรือบทความใดบอกต่างไปจากนี้ ให้ถามว่าข้อมูลนั้นมาจากงานวิจัยในกัญชาชิ้นไหน
ตัวห้ำที่ใช้กับเพลี้ยไฟ
บนต้น (จัดการตัวอ่อน):
| ตัวห้ำ | ระยะของเพลี้ยไฟที่จัดการได้ |
|---|---|
| Neoseiulus cucumeris (ชื่อเดิม Amblyseius cucumeris) | ตัวอ่อนวัยที่ 1 เท่านั้น [1] |
| Amblyseius swirskii | ตัวอ่อนวัยที่ 1 และวัยที่ 2 [1] กินไข่และตัวอ่อนระยะแรกของแมลงหวี่ขาว (whitefly) ได้ด้วย ทำงานได้ที่ 20–32 °C แต่ไม่ทำงานเมื่อต่ำกว่า 18 °C และทำงานได้ไม่ดีเมื่อความชื้นสัมพัทธ์ (RH) ต่ำกว่า 60% [5] |
| Orius หลายชนิด (minute pirate bug มวนตัวห้ำขนาดเล็ก) | เพลี้ยไฟทุกระยะ รวมทั้งตัวเต็มวัย ราคาสูงกว่าแต่ได้ผลดีมาก |
ในวัสดุปลูก (จัดการระยะก่อนเข้าดักแด้และระยะดักแด้):
| ศัตรูธรรมชาติ | หมายเหตุ |
|---|---|
| Stratiolaelaps scimitus (ชื่อเดิม Hypoaspis miles) | ไรตัวห้ำที่อาศัยอยู่ในดิน ช่วยควบคุมตัวอ่อนของแมลงหวี่ดิน (fungus gnat) ได้ด้วย |
| Steinernema feltiae | ไส้เดือนฝอย (nematode) ตัวเล็กมาก ที่เข้าไปในตัวแมลงจนแมลงติดเชื้อและตาย ใช้โดยผสมน้ำแล้วราดลงวัสดุปลูก (drench) |
ศัตรูธรรมชาติในดินทั้งสองชนิดนี้คุ้มค่าที่จะใช้ S. scimitus คุ้มค่าแม้จะใช้เพื่อคุมแมลงหวี่ดินอย่างเดียว แต่ดักแด้จำนวนมากอยู่บนต้น จึงไม่ควรตั้งงบโดยคิดว่าศัตรูธรรมชาติในดินจะแก้ปัญหาเพลี้ยไฟได้ทั้งหมด
โปรแกรมจัดการเพลี้ยไฟแบบหลายด่าน:
- ปล่อย A. swirskii (สำหรับห้องที่อุ่น) หรือ N. cucumeris ลงในทรงพุ่มตั้งแต่สัปดาห์ที่ 1 ก่อนที่จะเจอเพลี้ยไฟ เพื่อให้กินตัวอ่อนได้ทันทีที่ฟักออกจากไข่
- ใส่ S. scimitus ลงในวัสดุปลูกตอนย้ายปลูก เพื่อจัดการดักแด้และแมลงหวี่ดินในกระถาง
- ราด S. feltiae ลงในวัสดุปลูกเมื่อเพลี้ยไฟกำลังระบาด เพื่อกดดันระยะที่อยู่ในดินเพิ่มอีกแรง
- ถ้าใช้ไรตัวห้ำอย่างเดียวแล้วจำนวนเพลี้ยไฟไม่ลดลง ให้เพิ่ม Orius เพราะ Orius กินตัวเต็มวัยได้ด้วย
- ใช้แผ่นกาวดักแมลงเพื่อติดตามจำนวน ไม่ใช่เพื่อกำจัด แขวนแผ่นกาวสีฟ้าหรือสีเหลืองไว้เหนือทรงพุ่ม [1] สีฟ้าล่อเพลี้ยไฟดอกไม้ตะวันตกได้ดีที่สุด แต่ UC IPM แนะนำสีเหลือง เพราะดักศัตรูพืชชนิดอื่นได้ด้วย ทำให้รู้ว่าในห้องมีอะไรอยู่บ้างมากกว่า [2] นับจำนวนแมลงที่ติดแผ่นทุกสัปดาห์ เพื่อดูว่าจำนวนกำลังเพิ่มขึ้นหรือลดลง
หมายเหตุผู้แปล: ให้ทำเหมือนกรณีไรตัวห้ำ คือถามผู้จำหน่ายในประเทศไทยว่าจัดหาตัวห้ำและไส้เดือนฝอยสำหรับเพลี้ยไฟชนิดไหนได้บ้าง และระหว่างขนส่งเก็บให้เย็นอย่างไร ในรายการข้างต้น A. swirskii เป็นชนิดที่ระบุว่าทำงานได้ถึง 32 °C ดังนั้นตามข้อมูลแล้วจึงเหมาะกับห้องปลูกที่ร้อนแบบไทยที่สุด
วิธีอื่นในการควบคุมเพลี้ยไฟ
สปินโนแซด (spinosad) ผลิตจากสารธรรมชาติที่แบคทีเรียในดิน Saccharopolyspora spinosa สร้างขึ้น สปินโนแซดได้รับอนุญาตให้ใช้ในเกษตรอินทรีย์และกำจัดเพลี้ยไฟได้ดีมาก แต่ประสิทธิภาพเริ่มลดลงแล้ว มีรายงานว่าเพลี้ยไฟดอกไม้ตะวันตกในโรงเรือนทางตะวันออกเฉียงใต้ของสเปนดื้อต่อสปินโนแซด [3] คู่มือของ Kansas State ยังรายงานว่าพบประชากรที่ตอบสนองต่อสปินโนแซดน้อยลงหรือดื้อแล้วในรัฐฟลอริดาของสหรัฐฯ และออสเตรเลีย [1]
ดังนั้นให้สลับใช้สารที่มีกลไกการออกฤทธิ์ (mode of action) ต่างกัน กลไกการออกฤทธิ์ก็คือวิธีที่สารนั้นฆ่าศัตรูพืช การสลับไปใช้สารต่างกลุ่มช่วยให้ศัตรูพืชดื้อยาช้าลง อย่าวางโปรแกรมโดยพึ่งสปินโนแซดเพียงอย่างเดียว นอกจากนี้สปินโนแซดเป็นพิษต่อผึ้ง จึงไม่ควรใช้กลางแจ้งในช่วงที่พืชรอบๆ กำลังผสมเกสร
น้ำมันสะเดา (neem oil) ใช้กำจัดตัวอ่อนเพลี้ยไฟได้ ถ้าพ่นให้ทั่วทุกผิวใบ ข้อจำกัดเหมือนกับตอนใช้กับไรแดง คือต้องหยุดใช้หลังสัปดาห์ที่ 3 ของระยะออกดอกโดยประมาณ เพราะมีผลต่อรสชาติ
หมายเหตุผู้แปล: ในประเทศไทย จะใช้สปินโนแซด สะเดา หรือผลิตภัณฑ์ป้องกันกำจัดศัตรูพืชอื่นใดก็ตาม ต้องเป็นผลิตภัณฑ์ที่ขึ้นทะเบียนกับกรมวิชาการเกษตรแล้วเท่านั้น และต้องใช้ตามฉลากทุกประการ ถ้าคุณกำลังเตรียมขอรับรอง GACP ให้สอบถามผู้ตรวจประเมินก่อนพ่น อ่านเพิ่มเติมได้ที่ สารที่พ่นบนกัญชาได้ตามกฎหมายภายใต้ GACP ของไทย
สุขอนามัยในห้องปลูกและการกันแมลงเข้า:
- เด็ดใบที่ถูกทำลายหนักออกและนำไปทำลายทิ้ง เพื่อไม่ให้ไข่ในใบฟักออกมาในห้อง
- รักษาพื้นห้องให้สะอาด เพราะดักแด้หลบอยู่ในเศษใบไม้
- ปิดช่องดูดอากาศเข้าด้วยตาข่ายขนาด 145 ไมครอน (0.145 มม.) ขนาดตาข่ายนี้เป็นค่าที่ UC IPM ระบุว่ากันเพลี้ยไฟได้ [2]
- อย่าใส่เสื้อผ้าสีฟ้าหรือสีเหลืองเข้าห้องปลูก สีเหล่านี้ดึงดูดเพลี้ยไฟ (แผ่นกาวดักแมลงจึงใช้สีนี้) และเพลี้ยไฟอาจเกาะตัวคุณเข้ามาในห้อง
สรุปเรื่องการดื้อยาแบบเข้าใจง่าย: UC IPM แนะนำสำหรับเพลี้ยไฟชนิดนี้ว่า “การดื้อต่อสารฆ่าแมลงเป็นปัญหาใหญ่ของเพลี้ยไฟดอกไม้ตะวันตก จึงควรสลับพ่นสารฆ่าแมลงที่รู้ว่าได้ผลโดยเลือกสารที่มีกลไกการออกฤทธิ์ต่างกัน และไม่ควรพึ่งสารฆ่าแมลงเพียงอย่างเดียว” [2]
โปรแกรมรวมสำหรับศัตรูพืชทั้งสองชนิด
ตารางนี้รวมวิธีควบคุมไรแดงและเพลี้ยไฟไว้ในโปรแกรมเดียว โดยแบ่งเป็นด่านๆ ตามหลักการจัดการศัตรูพืชแบบผสมผสาน (IPM)
| ด่าน | สิ่งที่ต้องทำ | เมื่อไร |
|---|---|---|
| ป้องกัน | แยกกิ่งชำ (clone) ที่เพิ่งได้มาไว้ 7 วันก่อนนำเข้าห้อง ติดตาข่าย 145 ไมครอนที่ช่องระบายอากาศ ทำความสะอาดห้องระหว่างรอบปลูก | ตลอดเวลา |
| ติดตาม | ส่องใต้ใบด้วยแว่นขยาย แขวนแผ่นกาวดักแมลงสีฟ้าหรือสีเหลือง | ทุกสัปดาห์ |
| ปล่อยศัตรูธรรมชาติเป็นพื้นฐาน | N. californicus หรือ A. andersoni (สำหรับไรแดง) + A. swirskii หรือ N. cucumeris (สำหรับเพลี้ยไฟ) + S. scimitus (ในวัสดุปลูก) | ตอนย้ายปลูก |
| รับมือตั้งแต่ต้น | พ่นน้ำมันสะเดาหรือสบู่ฆ่าแมลงเฉพาะต้นที่มีปัญหา | เมื่อเห็นสัญญาณแรก |
| แก้ปัญหา | P. persimilis (สำหรับไรแดง ใช้เฉพาะเมื่ออุณหภูมิต่ำกว่า 30 °C) หรือ Orius (สำหรับเพลี้ยไฟ) และใช้สปินโนแซดแบบสลับกลุ่มสาร | เมื่อจำนวนเกินระดับที่คุณกำหนดไว้ว่าต้องลงมือ |
| ทางเลือกสุดท้าย | พ่นสารเคมีเจาะจงศัตรูพืชชนิดนั้น สลับตามกลไกการออกฤทธิ์ | เฉพาะเมื่อการควบคุมโดยชีววิธีไม่ได้ผล |
การแยกกิ่งชำใหม่ไว้ 7 วันทำให้ศัตรูพืชที่ซ่อนอยู่มีเวลาแสดงตัว ก่อนที่จะเข้าไปถึงห้องหลัก หมายเหตุผู้แปล: กิ่งชำที่ซื้อจากฟาร์มอื่นมักเป็นทางที่ไร เพลี้ยไฟ และโรคอย่างไวรอยด์แฝงฮอปเข้ามาในห้อง ให้แยกไว้ครบ 7 วัน และส่องด้วยแว่นขยายก่อนนำเข้าห้องปลูก
การใช้โปรแกรมในภูมิอากาศเขตร้อน
คำแนะนำเรื่องตัวห้ำและอัตราการปล่อยที่เผยแพร่กันอยู่เกือบทั้งหมดมาจากโรงเรือนในประเทศเขตอบอุ่น ในไทยและประเทศอื่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ต้องปรับ 3 เรื่องสำคัญ
วัดอุณหภูมิที่ระดับทรงพุ่มก่อนสั่งตัวห้ำ P. persimilis ไม่ทำงานเมื่ออุณหภูมิสูงกว่า 30 °C และ A. swirskii ไม่ทำงานเมื่อต่ำกว่า 18 °C [5] ในห้องปลูกในร่มของไทย ปัญหาเกือบทุกครั้งอยู่ที่ขีดจำกัดด้านอุณหภูมิสูง ข้อนี้ทำให้ใช้ตัวห้ำเฉพาะทางที่ดีที่สุดสำหรับไรแดงไม่ได้ จึงควรเลือก N. californicus (ทำงานได้ถึง 32 °C) และ A. andersoni แทน
ความชื้นสูงมีทั้งข้อดีและข้อเสีย ความชื้นสูงทำให้ไรแดงเพิ่มจำนวนช้าลง และเหมาะกับตัวห้ำทุกชนิดในบทความนี้ เพราะทุกชนิดมีข้อมูลว่าทำงานได้ไม่ดีเมื่อ RH ต่ำกว่า 60–70% [5] แต่ความชื้นสูงก็เพิ่มความเสี่ยงของBotrytis (โรคราสีเทา) และโรคราแป้ง ในช่วงปลายระยะออกดอก ให้ใช้ความชื้นช่วยกดไรแดงในระยะเจริญเติบโตทางลำต้น พอเข้าระยะออกดอก ความเสี่ยงเรื่องโรคมักสำคัญกว่า
ตัวห้ำเป็นสิ่งมีชีวิต ตายง่าย และส่วนใหญ่ต้องนำเข้า ระยะเวลาขนส่งและการรักษาความเย็นต่อเนื่องตลอดทาง (cold chain) เป็นตัวตัดสินว่าตัวห้ำในซองจะมาถึงแบบยังมีชีวิตหรือไม่ ให้วางแผนปล่อยตัวห้ำแบบป้องกันไว้ล่วงหน้า เพราะแบบนี้กำหนดวันส่งได้ ถ้าสั่งแบบฉุกเฉิน ตัวห้ำต้องรอดจากการขนส่งพัสดุท่ามกลางอากาศร้อนให้ได้
หมายเหตุผู้แปล: ห้องปลูกในไทยมีความเสี่ยงเพิ่มอีก 2 เรื่อง เรื่องแรกคือไฟดับ ซึ่งทำให้แอร์หยุดทำงาน อุณหภูมิที่ทรงพุ่มอาจขึ้นเกิน 30 °C ได้ในไม่กี่ชั่วโมง สภาพนี้เอื้อต่อไรแดงและทำให้ P. persimilis ทำงานไม่ได้ เรื่องที่สองคือฤดูฝน อากาศภายนอกที่ชื้นมากทำให้เสี่ยงเกิดโรคในระยะออกดอกมากขึ้น ให้จดค่าที่วัดได้ที่ระดับทรงพุ่มทุกวัน ได้แก่ อุณหภูมิสูงสุด ความชื้นต่ำสุด และความชื้นสูงสุด เพื่อให้รู้ว่าห้องของคุณรองรับตัวห้ำชนิดไหนได้จริง และรู้ว่าความเสี่ยงเรื่องโรคเริ่มสูงขึ้นเมื่อไร
การรับมือฉุกเฉิน
ไรแดงระบาดจนเห็นใยแล้ว:
- ย้ายต้นที่มีปัญหาออกห่างจากต้นอื่น เพื่อไม่ให้ไรกระจายต่อ
- ตัดส่วนที่มีใยหนาที่สุดออกไปทำลาย ใส่ถุงและปิดปากให้สนิทก่อนนำออกจากห้อง
- ฉีดน้ำแรงๆ ใส่ใบที่เหลือ ทั้งด้านบนและใต้ใบ
- พ่นน้ำมันสะเดาผสมสบู่ตอนปิดไฟ
- สั่ง P. persimilis เฉพาะเมื่อคุมห้องให้ต่ำกว่า 30 °C และ RH สูงกว่า 70% ได้ ถ้าคุมไม่ได้ ให้ใช้ตัวห้ำที่กินเหยื่อได้หลายชนิดร่วมกับโปรแกรมการพ่นต่อไป
- ฉีดน้ำและพ่นสะเดาซ้ำทุก 3 วันเป็นเวลา 2 สัปดาห์ เพื่อกำจัดไรที่ฟักออกมาใหม่ทุกรุ่น
เพลี้ยไฟระบาดจนใบมีรอยด่างสีเงินมาก:
- เด็ดใบที่เสียหายหนักที่สุดออก
- พ่นสปินโนแซดที่ใบ แล้วเปลี่ยนไปใช้สารที่มีกลไกการออกฤทธิ์ต่างกันในรอบถัดไป
- ราด S. feltiae ลงในวัสดุปลูก โดยเข้าใจว่าวิธีนี้เข้าถึงดักแด้ได้เพียงบางส่วน
- แขวนแผ่นกาวดักแมลงเพื่อดักตัวเต็มวัยที่บินอยู่ และเพื่อวัดว่าจำนวนลดลงจริงหรือไม่
- ปล่อย Orius ถ้าหาได้
- ทำซ้ำหลังจาก 5–7 วัน เพื่อกำจัดรุ่นถัดไปที่ฟักจากไข่ในใบ
คุณเคยเจอศัตรูพืชชนิดไหนในสองชนิดนี้ ตัวห้ำได้ผลในห้องของคุณไหม หรือต้องเปลี่ยนไปพ่นสาร โพสต์ผลที่ได้ อุณหภูมิห้อง และคำถามของคุณไว้ใต้หัวข้อนี้ เพื่อให้ผู้ปลูกคนอื่นได้เรียนรู้ด้วย
เอกสารอ้างอิง
- Cloyd, R.A. (2010). Western Flower Thrips Management on Greenhouse-Grown Crops. Kansas State University Research and Extension, MF-2922.
- University of California Statewide IPM Program. Thrips — Floriculture and Ornamental Nurseries, UC Pest Management Guidelines.
- Bielza, P., et al. (2007). Resistance to spinosad in the western flower thrips, Frankliniella occidentalis (Pergande), in greenhouses of south-eastern Spain. Pest Management Science. doi:10.1002/ps.1388
- Chiginsky, J., et al. (2021). First insights into the virus and viroid communities in hemp (Cannabis sativa). Frontiers in Agronomy, 3, 778433.
- Koppert Biological Systems. Technical product information for Phytoseiulus persimilis, Neoseiulus californicus, Amblyseius swirskii and Amblyseius andersoni (supplier data).
บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของชุดบทความให้ความรู้เรื่องการจัดการศัตรูพืชและโรคพืชของ Asiannabis Community เนื้อหามีไว้เพื่อการศึกษา สำหรับพื้นที่ที่กฎหมายอนุญาตให้ปลูกกัญชาได้